Нортўхта ҚИЛИЧ. Алла

                                             А Л Л А
                                               Ҳикоя

  Машинамга бензин қуйдираётган эдим.
  Билагига бир даста докаю қўлига аллақанча ялтр-юлтр ашқал-дашқаллар-ни кўтарвоган бир йигитча менга яқинлашаётиб:
  – Марли олмайсизми, дода? – деди.
  Биламанки, йигитча тошкентлик эмас, аллабир вилоятдан.
  Ичимда кулдим.
  ... момангни кўрмаган бўлсам, – деган бир иддао беихтиёр кўнглимдан кечди. – Мен сенга қанақасига дода бўлай, бўтам?!.
  – Икки метр, – деди Йигитча. – Икки минг икки юзга бераман, дода. Ола қолинг? Почин бўсин.
  – Қайерликсан?
  – Сурхондарёлик.
  – Сурхондарёнинг қайеридансан.
  – Деновдан.
  – Тоштемир акани биласанми? – дедим. – Турдиев... Адабиётшунос олим.
  – Ҳокимнинг муовинини айтаяпсизми?.. Эшитганман – я х ш и одам. Ле-кин, ўзларини кўрмаганман.
  ... тўғри-да, эшитган бўлиши мумкин... Тоштемир ака бир эмас, ўн бит-та ҳокимга ўринбосарлик қилган; ўтган ҳокимларнинг атиги иккитасини ҳурмат билан эслайдила: эмишки, икковгинаси – халқпарвар, икковгинасининг кўзи тўқ бўлган экан!.. Ўзлари жуда ... донишманд. У кишининг одамохунлиги ҳақида Йигитча ота-боболаридан эшитган бўлиши керак.
  – Отангнинг нечанчи фарзандисан?
  – Бешовнинг – бири... Кенжасиман.
  Талаба неварам бир кунлик харажатига ўн мингни кам билишини ўйлаб:
  – Бир кунда йигирма беш... ўттиз минг топасанми? – дедим.
  Йигитча кулди:
  – Йигирма минг... – деди. – Еган-ичгандан ташқари.
  Йигитчага, р о с т и с и, ҳавасим келди.
  – Ижарага қанча тўлайсан?
  – Хўжайинла тўлайдила, – деб, Йигитча “UZGAZOIL”нинг маҳобатли дў-кони томонга ишора қилди. – Оласизми, дода?
  Менга дока керак эмас эди, лекин:
  – Минг сўмга берсанг, оламан, – дедим.
  – Э, ўзимга мингдан беришади-ку! – деди Йигитча, бу гал бошқачароқ ку-либ. – Майли, сиз бир ярим минг беринг?
  Шартта бир ярим мингни узатдим.
  – Отинг ким?
  – Қудрат... отим Қудрат.
  Қудрат – бўйчан, кенг елкали, юз-кўзлари ёқимли... Ёш-да, кирган бўлса, энди ўн тўққизига киргандир, лекин... йигирмасига эмас; қорагина кўзлари, – ҳеч бир соғинчу қўмсовни, ҳеч бир ғуссаю аламни писандига илмаётгандек, – кишининг ҳавасини келтирар даражада чақнайди.
  – Топган пулингдан ота-онангга жўнатиб турасанми, Қудрат?
  – Э, ҳаммаси ўшалага-да, амаки!..
  Қўққис, унинг аслига қайтиб, э, ҳаммаси ўшалага-да, а м а к и, дегани менга хуш ёқди:
  – Барака топ, Қудрат! – дедим. Ахир, мен ҳам – отаман; ахир, мен ҳам – бобоман. – Ў з и омадингни берсин, Қудрат!..
  Ўша аснода тоғни урса талқон қилгудай бензинфуруш йигит:
  – Ҳайданг, амақи! – деди.
  Навбатдаги машиналар эса, дунёсига ўт кетгандек, бараварига дод солво-ришди: ба-а-ап! Ба-ба-ба-а-ап!!.
  Шошилинч Қудрат билан хайрлашиб, ўриндиққа ўтирдиму, калитни тов-ладим.
  Машинам жойидан оҳудай сакрар-сакрамас, хонанда Мукаррама Азизова-нинг жарангдор, ҳасратзада, умидбахш, лекин, жудаям  ҳазин алласи жисму жонимни жимирлатворди:

                               Алла айтай, жоним болам,
                               Ширин қўзим, алла-ё!..
                               Истиқболинг порлоқ сенинг,
                               Қора кўзим, алла-ё!.. 

  Тамомила бору борлиғимни унутган каби, хонанданинг ноласини эмас, боласининг бешигини қучган бир дилбар онанинг айни дил розларини тинг-лаётгандек, бирдан кўзларим жиққа ёшга тўлди. Ва, билдимки, гарчи, тобора – кун сайин, соат сайин эсим сусаяётган бўлса ҳам, – дард ёмони қарилик-дир, ёронлар! – яқин ойлар, яқин йилларда қорагина кўзлари ажабтовур чақ-наётган йигитчани – Қудратни – унутмайман... унутолмайман.

                               Истиқболинг порлоқ сенинг,
                               Қора кўзим, алла-ё!..              
                                                                                                         07.02.2013й.
SHARE